Góry to wypukła forma ukształtowania terenu, która wyróżnia się silnie urozmaiconą rzeźbą, wysokościami względnymi powyżej 300 m i dużym nachyleniu stoków. Wyróżniamy, ze względu na wysokości i nachylenie stoków, góry niskie, średnie i wysokie a ze względu na sposób powstawania: góry fałdowe, zrębowe i wulkaniczne.

Góry powstają w wyniku ruchów górotwórczych zwanych orogenezą – są to góry tektoniczne – lub w skutek działań wulkanów – góry wulkaniczne.

Ostateczny kształt uzyskują w procesach rzeźbotwórczych, takich jak wietrzenie, erozja i ruchy masowe (denudacja).

Góy tektoniczne, tworzone podczas kilku orogenez, doprowadziły do spiętrzenia terenu w postaci fałdów i płaszczowin (tzw góry fałdowe – Alpy, Karpaty, Himalaje) lub do pionowego przemieszczania terenu w lini ukośnej (góry zrębowe – Sudety, Harz).

Góry, które powstały przed orogenezą alpejską nazywamy górami starymi. Ich wysokości są niewielkie, a stoki łagodne - np Góry Świętokrzyskie. Góry powstałe podczas orogenezy alpejskiej to góry młode - wyróżniają się dużymi wysokościami, ostrymi grzbietami i silnym rozczłonkowaniem. Są to np Alpy i Tatry.

Góry wulkaniczne mają postać stożków lub kopuł z obniżeniem kraterowym na szczcie.